دیسپلازی کفل (هیپ) در حیوانات خانگی :

دیسپلازی کفل شایع ترین اختلال اسکلتی شناخته شده در سگ ها می باشد که به دلیل رشد غیرتنظیمی و ژنتیک اتفاق می افتد. از آن جا که این بیماری با ژنتیک مرتبط است، حیوانات مبتلا به این بیماری نباید تولید مثل کنند. در این مقاله به معرفی کلی بیماری، علایم بالینی، روش های تشخیصی و درمانی این بیماری می پردازیم :

این بیماری یکی از شایع ترین اختلالات اسکلتی در سگ ها است که در نتیجه ی رشد غیر طبیعی مفصل کوکسوفمورال اتفاق می افتد. دیسپلازی مفصل ران با سستی مفاصل همراه است و به بیماری مفصلی دژنراتیو منجر می شود. اگرچه این بیماری در هر نژادی دیده می شود، اما در نژاد های بزرگ و غول پیکر سگ ها شایع تر است. دیسپلازی کفل ناشی از رشد خیلی سریع است که با مواد مغذی اضافی در رژیم غذایی و ژنتیک مرتبط می باشد.

علایم بالینی دیسپلازی کفل (هیپ) در حیوانات خانگی :

  • علایم بالینی با توجه به شدت بیماری متفاوت می باشند. پس از فعالیت بدنی دشوار و پر تنش، علایم بالینی تشدید می یابد.
  • علایم بالینی شامل لنگش، تغییر در طرز راه رفتن (حرکت دادن پاهای عقبی با هم)، کاهش میزان تحرک، درد و کاهش فعالیت می باشد.
  • در حیوانات مبتلا به این بیماری، بلند شدن، دویدن، پریدن و بالا و پایین رفتن از پله ها به سختی انجام می گیرد.
  • آتروفی عضلانی در اندام های حرکتی عقبی شایع است که به هایپرتروفی اندام های جلویی منجر می شود.

تشخیص دیسپلازی کفل (هیپ) در حیوانات خانگی :

  • توجه به علایم بالینی، بررسی تاریخچه بیمار و معاینه پزشکی به تشخیص احتمالی بیماری کمک می کنند.
  • رادیوگراف ها با شناسایی مفاصل غیر طبیعی و تغییرات آن ها، منجر به تشخیص قطعی بیماری می شوند.

درمان دیسپلازی کفل (هیپ) در حیوانات خانگی :

  • درمان های پزشکی شامل کاهش وزن و مدیریت، فیزیوتراپی، مصرف داروهای ضدالتهابی و مسکن ها می باشد، مشابه سایر بیماری های مزمن، درمان از طریق NSAID و استروئیدها نیازمند نظارت دقیق می باشد، زیرا ممکن است دارای عوارض جانبی باشند.
  • توصیه بر این است که فعالیت بدنی حیوان محدود شود، اگرچه فعالیت بدنی کم مفید است. سطوح غیر لغزنده نیز به تحرک حیوان و راحتی آن کمک می کند.
  • چندین گزینه ی جراحی از جمله تغییر شکل مفصلی، جایگزینی مفصلی، تعدیل عضلانی و حذف قسمت سراستخوان ران وجود دارد.
  • استئوتومی سه گانه لگن (TOP) در سگ های جوان معمول است که طی آن در استابولوم تغییرات جزئی صورت می گیرد و این باعث می شود که قسمت سر استخوان ران به خوبی در آن قرار گرفته شود.
  • جایگزینی کامل کفل (THR) در سگ های مسن خیلی معمول است و این زمانی صورت می گیرد که بیمار به سایر روش های درمانی همراه با DJD پاسخ ندهد. در این فرایند استابولوم و سراستخوان ران با مفصل مصنوعی جایگزین می شوند.
  • استئوتومی سراستخوان ران (FHO) حذف سر استخوان ران می باشد. در این فرایند تماس استخوان روی استخوان حذف می شود که با درد همراه است. مفصل مصنوعی به کمک توده ی ماهیچه ای محافظت می شود.
  • میوتنکتومی پکتینیل شامل برش ماهیچه ی پکتینیوس و نیز تسکین درد در بیماران مبتلا به دیسپلازی کفل می باشد.
  • زمانی که بیماری تشخیص داده شود، صاحبان چندین گزینه ی انتخابی برای درمان دیسپلازی کفل حیوان خانگی اشان دارند.

نکات مهم در مورد دیسپلازی کفل (هیپ) در حیوانات خانگی که صاحبان باید بدانند :

  • اگر چه دیسپلازی کفل همواره قابل پیشگیری نیست، علایم در نژادهای مستعد با مدیریت مناسب وزن و جلوگیری از رشد سریع حیوان (با محدود کردن مواد غذایی) کاهش پیدا می کند.
  • از آن جا که این بیماری با ژنتیک مرتبط می باشد، حیوانات مبتلا به این بیماری نباید تولید مثل کنند.
  • چندین سازمان و برنامه، سیستم درجه بندی و تکنیک رادیوگرافیک برای کفل سگ ها و دیسپلازی کفل آن ها وجود دارد. این گروه ها، استاندارد هایی برای سگ ها (بر اساس سن، نژاد و ساختار) و نیز تکنیک های رادیوگرافیک استاندارد را تعیین می کنند.